غزلیاتی از حافظ

دوش وقت سحر از غصه نجاتم داداند
                                               واندران ظلمت شب اب حیاتم دادند

   بی خود از شعشعه ی پرتو ذاتم کردند 
                                                  باده از جام تجلی صفاتم دادند

   چه مبارک سحری بودو چه فرخنده شبی 
                                               ان شب قدر که این تازه براتم دادند

    بعد ازین روی من و اینه ی وصف جمال 
                                            که در انجا خبر از جلوه ی ذاتم دادند

    من اگر کامروا گشتم و خوشدل چه عجب 
                                            مستحق بودم و اینها به ذکاتم دادند

    هاتف ان روز به من مژده ی این دولت داد 
                                             که بدان جور وجفا صبر و ثباتم دادند

   این همه شهد و شکر کز سخنم می ریزد  
                                              اجر صبریست کز ان شاخ نباتم دادند

     همت حافظ و انفاس سحر خیزان بود   
                                                  که ز بند غم ایام نجاتم دادند

 

عشق همچون بره اهوی سرگردانی است که در اثر بی توجهی از اغوش گرم و مهربان مادر به بیابانهای دور افتاده خشک و خشن که دریغ ازیک قطره اب حیات و یا اندک گیاهی برای زنده ماندن و عاری از پناهگاهی برای رفع خستگی به هر سو دوان وسرگردان و هراسان می ماند که در میان گرگهای وحشی و بی رحم با شکمهای همیشه گرسنه شان همچون چاه تاریک وسرد که هرگز سیری ناپذیر است بدام افتاده تا بلکه از خون پاکش رفع تشنگی کنند ویا تکه ای از جانش، شکم همیشه گرسنه شان را سیر کند!!!!!!!!!
در این دور از زمانی که ما انسانها که خود را اشرف مخلوقات می دانیم به هر چیز و هر شیئ بی مقدار وبی ارزشی که علاقمند یا دلبسته شویم کلمه ی زیبا و مقدس (عشق)را که خداوند عالمیان در میان تمامی مخلوقاتش ائم از معصومین و فرشتگان وانس وجن و... به ارمغان گذاشته است بکار می بریم الاء به عزیزترین و والاترین مخلوقات خداوند که همان انسان باشد!از این کلمه زیبا و مقدس و زندگی بخش  فقط برای فریب دادن قلبهای پاکی استفاده می کنیم تا بلکه ارضای قلب بیمار و بلهوسمان باشد.در این عصر سرد و یخبندان و اهنین قلبها ی ما انسانها به زباله دانها و مردابهای کثیف و متعقنی تبدیل شده است که این کیمیای سعادت و این موهبت الهی را بی مهابا و دور از هر نوع ملاحظه ودور اندیشی به درونش انداخته تا بلکه با این جنایت به مقصود پلید خود دست بیابیم اما دریغ و صد افسوس که با این افکار پوچ و غلطی که ما انسانها برای رسیدن به اهداف شیطانی خود در پیش گرفته ایم به نابودی بشریت در دنیا و اخرت دست زده ایم .واما ما انسانها در نخستین دیدار به یکدیگر علاقه ی شدیدی می بندیم که با عشق واقعی به اشتباه می گیریم مدت زمانی طول نمی کشد که این به اصطلاح عشق در اثر علاقه به مادیات و ... تبدیل به تنفر و جدایی و ... می شود دراین دوره از زمان باید در سوک عشق و عاشقی نشست و مرثیه سرای را سرداد و بیرق سیاهش را بر سر در قلبهای یخی بشریت زد.واما با جرات می توان گفت و ادعا کرد که دراین کره ی خاکی عاشق و معشوق واقعی به تعداد بسیار اندکی می توان یافت، که همه چهره ی خود را در پرده ی حجاب پنهان کرده و عشق همانند ستاره ای کوچک و ضعیف مظلومانه در چادر سیاه شب سو سوزنان خودنمای می کند تا بلکه بتواند گرمی خود را در قلبهای مرده و بی روح و منجمدمان تزریق کند تا بلکه از نابودی فنا ما انسانها را برهاند و از خواب غفلت بیدارمان کند.

(قدر و منزلت عشق حقیقی را علی (ع)داند و بس )

/ 0 نظر / 12 بازدید