مفاهیم برخی از اعداد

"عدد یک (= 1) در باورشناسی باستانی ایران، نشانه‌ی راز آلود خداوند است.
عدد دو (= 2) ارزش آیینی دارد: آسمان و زمین ، نرینه و مادینه و... دو بدین سان ساختار و سرشت آفرینش را بر ما روشن می‌دارد. کاربردهای نمادین
عدد سه (= 3) این است که این شمار، به گونه‌ای راز آلود ، آفرینش و پدیده‌ی هستی را نشان می‌دهد. در باورهای ایران از زادگان سه گانه و یا موالید ثلاث سخن به میان رفته ؛ زادگان سه گانه، کانی و یا جاندار است.
عدد چهار (=4) ، چهار گوهر را نشان می‌دهد.
در پنج (= 5) می‌توانیم از پنج حس سخن بگوییم.

در شش (= 6) به شیوه‌ی نمادین ، جهان آشکار می‌شود و ما معتقدیم پدیده‌های گیِتی شش سویه هستند.
اما هفت (= 7) در میان یکان از کارآ یی و ارزش و باور شناختی افزون تری برخوردار است.
عدد هشت (= 8) با بهشت در پیوند است.
عدد ُنه (= 9) باز شماری است که در فرهنگ ایرانی ارزش آیینی ویژه‌ای دارد و از شمار سپند (مقدس ، پاک) است.
عدد دوازده (=12) در نماد شناسی ، نشانه‌ی کمال است. دوازده در گروه خودش ارزش بسیار دارد. ما هفت اختر و دوازده برج را داریم. هفت در عدد دوازده گردان است، پس اگر دوازده را نشانه‌ی کما ل بدانیم ، این عدد خجسته ترین خواهد بود، زیرا آرمان آفرینش رسیدن به سر آمدگی و کمال است.
پس اگر به شمار سیزده (= 13) رسیدید ، این همه از میان خواهد رفت و زمانی که به چهارده می‌رسیم ، دوباره گجستگی روی می‌دهد. ایرانیان از دیر زمان روز 13 را از خانه بیرون می‌رفتند که بی شگونی این روز را از خود دور بدارند. شاید یکی از دلایلی که عدد 13 نزد ایرانیان نحس است و مردم برای فرار از این نحسی ، روز" سیزده به در" را در دامان طبیعت به سر می‌برند ، ترویج فرهنگ بدشگونی آن توسط مردم از گذشته تا حا ل است".

/ 0 نظر / 11 بازدید