از همه چیز در دارالمطالب

اسناد معتبری برای نمایاندن تقریبی آغاز استفاده از تزئین فیروزه کوب بدست نیامده است. اما آنچه که بر زبان است این است که حدود هفتاد سال پیش از این، صنعتگری بنام« یوسف حکیمان» معروف به محمد رضا در مشهد کار فیروزه کوبی بر روی زینت آلاتی نظیر دستبند، گل سینه، گوشواره... را شروع کرد. و حدود 20 سال بعد این صنعت توسط صنعتگر دیگری بنام«حاج داداش» از مشهد به اصفهان برده شد.  ...

صنعتگران شاغل در این رشته نیز همچون تولید آن محدودند. در اصفهان فیروزه کوبی علاوه بر جواهرات بر روی ظروفی مانند بشقاب، لیوان، کاسه و گلاب پاش، شمعدان، گلدان و ... نیز بکار برده می شود. یکی از کارهای جنبی صنعت فیروزه کوبی تهیه «زیرساخت» است که در کارگاه زرگری و به طور جداگانه صورت می گیرد.

یک فرآوردة فیروزه کوب اعم از زیور آلات و یا ظروف عبارت از شیئی است طلایی، نقره ای مسی، برنجی، و یا برنزی که ذرات و قطعات ریز سنگ فیروزه بر قسمتهایی از سطوح آنها به شکل موزاییک در کنار هم نشانده شده و به این ترتیب جلوه ای خاص به آن بخشیده می شود. ساخت و پرداخت چنین فرآورده ای شامل دو مرحلة کلی است:
الف) آماده کردن زیرساخت در این مرحله اگر شی مورد نظر طلایی یا نقره ای باشد، زرگری ، و اگر مسی یا برنجی باشد زیر ساخت نامیده می شود.
ب) فیروزه کوبی در نشاندن فیروزه بر روی زیورآلات، ابتدا زیر ساخت مورد نظر توسط زرگر ساخته میشود وسپس قطعات فیروزه با لاک مخصوص وبه صورت موزائیک بر روی آن نشانده می شود.در پایان تمامی کار به وسیله سنباده سائیده میگردد وصیقل داده میشود.

صنعتگر تولید کننده فیروزه کوب در مراحل مختلف کار از ابراز کار و وسایلی نیز بهره می گیرد که عمدتاً شامل قالب، چکش، دریل، چراغ گاز، چراغ بنزینی، گاز انبر، انبردست، پنس، منقاش، لوله های مختلف فلزی، سوهان و سنگ سمباده است. نکتة حایز اهمیت در فیروزه کوبی در درجه نخست نصب صحیح فیروزه برروی فلز است به گونه ای که دارای قدرت کافی بوده و هنگام پرداخت قطعات فیروزه از آن جدا نشود و دیگر اینکه هر چه ظرف فیروزه کوبی شده پرکارتر باشد و قطعات سنگ منظم تر در کنار یکدیگر نصب شده باشد و فاصله زیادی در بین قطعات فیروزه دیده نشود کار دارای ارزش هنری بیشتری است.